Usługi centralnego laboratorium zakładowego

Centralne laboratorium zakładowe zostało stworzone w celu kontrolowania jakości surowców, walcowanych produktów metalowych i gotowych produktów w celu określenia ich zgodności z wymogami prawnymi.

Centralne laboratorium zakładu składa się z:
– laboratorium chemicznego i analitycznego,
– laboratorium metalurgii i badań mechanicznych,
– laboratorium higieny przemysłowej i kontroli środowiska.

Laboratorium Centralne wyposażone jest w nowoczesny sprzęt i aparaturę laboratoryjną:
– laboratoria chemii analitycznej i organicznej,
– grupa rentgenowskiej analizy spektralnej,
– laboratorium metod kontroli fizycznej,
– grupa materiałów konstrukcyjnych i formierskich.

Badanie twardości HB
Twardość opisuje odporność materiału na duże odkształcenia plastyczne. Najpopularniejsze metody określania twardości polegają na użyciu specjalnego korpusu, wgłębnika, do wciskania materiału testowego w materiał testowy z taką siłą, że następuje miejscowe odkształcenie plastyczne, pozostawiając wgłębienie w materiale. Wartość twardości jest oceniana na podstawie odcisku. Określanie twardości za pomocą wgłębienia jest testem miękkim (a > 2 – Rys. 2.6).
Badanie twardości jest najpopularniejszą metodą określania właściwości materiałów. Wynika to z wielu powodów: badanie twardości jest metodą nieniszczącą, ponieważ część może być używana zgodnie z przeznaczeniem po takim pomiarze; badanie twardości nie wymaga wysokich kwalifikacji, a ponadto, znając twardość, można ocenić inne właściwości mechaniczne i technologiczne.

Oznaczanie twardości HRC
Jedną z metod pomiaru twardości stali jest metoda Rockwella. Twardość jest określana poprzez pomiar odkształcenia spowodowanego wciskaniem wgłębnika w badany materiał. Twardość Rockwella jest określana na podstawie głębokości penetracji uzyskanej podczas dwuetapowego testu. Symbol HR jest używany do oznaczenia twardości Rockwella, po którym następuje litera wskazująca skalę użytą do testu. W przypadku narzędzi ręcznych powszechnie stosowane są skale B i H. Skala H jest używana do określania twardości stopów żelaza, a skala B jest używana do określania twardości aluminium, miedzi, mosiądzu i innych stali miękkich. Wysoka twardość dla narzędzi ręcznych mieści się w zakresie od 55 do 60 HRC.

Oznaczanie ułamka masowego pierwiastków chemicznych
– Oznaczanie ułamka masowego węgla i siarki w stopach metodą kulometryczną;
– Oznaczanie ułamka masowego boru (od 1-2%) w stopach metodą potencjometryczną;
– Analiza chemiczna elektrolitów;
– Opracowanie i wdrożenie nowych metod oznaczania zawartości pierwiastków chemicznych w stopach metodami fizykochemicznymi;
– Do innych analiz stosuje się następujące metody: grawimetryczna; titrometryczna; fotometryczna; elektrochemiczna;

Analiza jakości makro- i mikrostruktury
W analizie makroskopowej struktura lub pęknięcie są badane gołym okiem i przy użyciu szkła powiększającego o małym powiększeniu. Analiza makroskopowa ocenia strukturę metalu na dużych obszarach, identyfikuje kierunek włókien i obecność wad metalurgicznych (pęknięcia, włoski, pęcherzyki gazu, upłynnienie itp.).
Przed makroanalizą powierzchnia badanej części lub próbki jest szlifowana i wytrawiana specjalnym odczynnikiem. Powierzchnia pęknięcia może być badana bez wstępnego przygotowania. Po analizie makro zazwyczaj następuje analiza mikro.
Analiza mikroskopowa bada strukturę pod mikroskopem optycznym o dużym powiększeniu. Mikroanaliza bada lokalizację i rozmiar ziaren, poszczególne elementy struktury metalu, określa głębokość warstwy po hartowaniu powierzchniowym prądami o wysokiej częstotliwości oraz po obróbce chemicznej i termicznej, a także identyfikuje obecność i charakter obcych wtrąceń, małych defektów itp.
Przed przystąpieniem do mikroanalizy przygotowuje się i wycina z części specjalne próbki z mikrorowkami. Ich powierzchnia jest polerowana do lustrzanego połysku i wytrawiana specjalnymi odczynnikami.
Próbki do oceny mikrostruktury mają rozmiar 0,5-1,0 cm sześciennych. Liczba takich próbek i miejsca, w których są one wycinane, są określone w odpowiednich specyfikacjach technicznych i normach, biorąc pod uwagę rozmiar, cel i metodę produkcji badanych obiektów.

Badania właściwości mechanicznych materiału
Właściwości mechaniczne materiałów, zestaw wskaźników charakteryzujących odporność materiału na obciążenie, jego zdolność do odkształcania się pod obciążeniem, a także osobliwości jego zachowania podczas pękania
Wytrzymałość doraźna, b
Wytrzymałość na rozciąganie σt (wytrzymałość doraźna) to naprężenie odpowiadające maksymalnemu obciążeniu, które próbka może wytrzymać przed pęknięciem (doraźna wytrzymałość na rozciąganie).
Wydłużenie względne, %
Wydłużenie względne przy zerwaniu δ to wzrost pozostałej długości próbki w stosunku do początkowej długości projektowej; jest wyrażony w procentach.
Skurcz względny, %
Skurcz względny przy zerwaniu to zmniejszenie pola przekroju poprzecznego próbki w punkcie zerwania, wyrażone jako procent początkowego przekroju poprzecznego.

Zginanie do równoległości bocznej
Próba zginania próbek wyciętych z blachy, taśmy lub kształtki stalowej (GOST 14019-80) ocenia zdolność stali do odkształcenia plastycznego na zimno.
Określić: ułamek masowy węgla w stali i stopach za pomocą automatycznego miareczkowania kulometrycznego przy użyciu ekspresowego analizatora węgla AN-7529 zgodnie z GOST 22536.1 i GOST 12344. Udział masowy manganu i chromu określa się metodą miareczkową25,55. GOS12346, GOS12348, GOS12350. Pobieranie próbek odbywa się zgodnie z GOST7565.
Ułamek masowy wolframu, molibdenu, tytanu i wanadu jest określany za pomocą styloskopu Spectrum poprzez porównanie jasności linii widmowych. Metoda ta jest również stosowana do określania zawartości chromu i manganu w produktach, których nie można zniszczyć.
Jedną z głównych cech metalu jest jego twardość. Określamy twardość metali żelaznych i nieżelaznych oraz stopów metodą Brinella i Rockwella na produktach i próbkach, a także przygotowujemy próbki do badań. Twardość mierzymy za pomocą stacjonarnych i przenośnych twardościomierzy. Używamy przenośnych dynamicznych twardościomierzy do pomiaru twardości produktów o dużych rozmiarach, części o skomplikowanych kształtach itp.
Właściwości mechaniczne uzyskuje się poprzez próby rozciągania próbek cylindrycznych o średnicy 3 mm lub większej oraz próbek płaskich o grubości 0,5 mm lub większej w normalnej temperaturze. Testy przeprowadzane są na maszynach wytrzymałościowych UMM-5 i P-20. Testy określają tymczasową wytrzymałość, względne wydłużenie i względny skurcz. Próbki są produkowane i testowane zgodnie z GOST1497.

Przeprowadzane są okresowe kontrole metrologiczne urządzeń.

Analizujemy makro- i mikrostrukturę stali i żeliw.